Je merkt dat je iets liever anders zou willen. Een andere tijd. Een ander tempo. Gewoon: nu even niet.

En voordat je het uitspreekt, is er al een gedachte: dit klinkt egoïstisch.

Alsof jouw wens plotseling zwaarder weegt dan wat de ander nodig heeft. Alsof je, door iets voor jezelf te vragen, de ander tekortdoet.

Herken je dat?

Een grens voelt al snel als iets vragen ten koste van een ander

Bij veel vrouwen die ik spreek zit de spanning niet alleen in weten wat ze zelf willen, maar juist in wat er gebeurt wanneer ze dat kenbaar maken aan een ander.

Dat is niet gek. Als je veel gewend bent rekening te houden met de ander, wat heeft hij nodig, wat houdt de sfeer goed, dan kan iets voor jezelf aangeven al snel voelen als een uitzondering op een ongeschreven regel. Alsof je normaal gesproken meebeweegt, en dit keer niet.

Maar een grens is geen uitzondering op zorgzaamheid. Het is geen claim op de ander.

Een grens is informatie over jezelf, geen oordeel over de ander

Een grens zegt iets over wat jij op dit moment voelt, wilt, aankunt of nodig hebt. Niet automatisch iets over hoeveel de ander voor jou betekent.

Als je zegt: niet nu, zeg je niet: niet jij. Als je zegt: ik heb even tijd nodig, zeg je niet: ga weg. Het zijn twee verschillende lagen, ook al voelen ze op het moment zelf soms als hetzelfde.

Dat onderscheid maakt een grens iets anders dan een afwijzing, ook al is dat op het moment zelf niet altijd makkelijk te voelen.

De ander mag er ook iets bij voelen

Hier hoort meteen een volwassen nuance bij: ook wanneer jij je grens liefdevol aangeeft, wil dat niet zeggen dat de ander hem altijd meteen goed ontvangt.

Dat is gewoon niet zo. Iemand kan teleurgesteld zijn. Verrast. Even moeten schakelen.

Dat betekent niet automatisch dat jouw grens verkeerd was. En het betekent ook niet dat het gevoel van de ander er niet toe doet. Twee dingen kunnen tegelijk waar zijn: jij mag voelen wat voor jou klopt, en de ander mag daar iets bij voelen.

Wat ik hierover in mijn praktijk zie

Ik zie vaak dat vrouwen bang zijn dat een grens aangeven afstand creëert. Maar ik zie ook iets anders gebeuren, wanneer een vrouw zichzelf steeds beter leert meenemen: ze wordt niet harder. Niet afstandelijker. Ze wordt vaak juist meer aanwezig. Meer zichzelf.

Als jij jezelf steeds weglaat uit een verbinding, kan de ander uiteindelijk ook maar een deel van jou ontmoeten. Dat is geen verwijt, eerder een soort omgekeerde logica op iets wat we vaak precies andersom denken.

Wat kan helpen

Geen communicatietechniek en geen lijst met voorbeeldzinnen. Dat zou van iets menselijks weer een vaardigheid maken.

Eén kleine verschuiving kan al helpen. Wanneer je merkt dat je iets anders wilt dan iemand anders, probeer dan niet meteen te bepalen wie er gelijk heeft, of wie zich moet aanpassen. Merk eerst op: kan ik bij mezelf blijven, terwijl jij iets anders wilt? Er hoeft nog niet meteen een oplossing te zijn.

Als je daar wat ruimte voor wilt maken: ik maakte de gratis hypnomeditatie “Als je weer wilt voelen”, even 20 minuten om te vertragen en dichter bij jezelf te komen, zonder dat er iets van je gevraagd wordt.

En als je liever eerst wilt luisteren: in podcastaflevering 98 ga ik hier dieper op in.

Precies dit jezelf kunnen blijven voelen binnen verbinding met een ander is ook waar ik in mijn werk met vrouwen lichaamsgericht aan werk.