“Wat wil jij nou eigenlijk een keer doen, alleen voor jezelf?”

Je vriendin vraagt het losjes, tussen twee andere dingen door.

En je merkt: je weet het niet meteen.

Terwijl je in twee seconden had kunnen vertellen wat je partner leuk zou vinden dit weekend. Wat je beste vriendin nodig heeft na een zware week. Waar je kinderen blij van worden.

Maar de vraag over jezelf? Die blijft even hangen.

Je weet alles over iedereen, behalve over jezelf

Dit overkomt veel vrouwen die ik spreek. Niet omdat ze niets zouden willen. Maar omdat de vraag “wat wil ik eigenlijk” zelden als eerste aan de beurt komt.

Vraag naar wat een ander nodig heeft, en het antwoord ligt vaak al klaar. Vraag naar wat jij zelf wilt, en er valt een korte stilte, alsof je eerst moet zoeken waar dat antwoord eigenlijk ligt.

Dat hoeft niet te betekenen dat je jezelf niet kent. Het kan ook iets zeggen over waar je aandacht gewoonlijk het eerst naartoe gaat.

Waarom die vraag zo lang op zich laat wachten

Bij veel vrouwen is de aandacht, vaak al jarenlang, gewend om eerst naar buiten te gaan. Wat verwacht de ander? Wat is handig? Wat houdt de sfeer goed?

Dat is geen fout die is gemaakt. Het is eerder een gewoonte die zich heeft gevormd, misschien omdat het rust gaf, omdat het werkte, omdat het paste bij wie jij van nature bent: iemand die oplet, die aanvoelt, die meebeweegt.

Wanneer die aandacht zo consequent naar buiten gaat, is het niet gek dat de vraag “wat wil ik eigenlijk” een beetje moet worden opgezocht. Ze staat niet vooraan. Dat wil niet zeggen dat ze er niet is.

Rekening houden met een ander is niet hetzelfde als jezelf aanpassen

Belangrijk om hier meteen bij te zeggen: dit is geen pleidooi tegen zorgzaamheid.

Rekening houden met je partner, je kinderen, een vriendin of een collega is niet automatisch jezelf aanpassen. Soms maakt iets je werkelijk niets uit. Soms kies je bewust voor wat een ander graag wil, gewoon omdat je dat fijn vindt om te geven.

Het wordt iets anders wanneer die aandacht voor de ander zó vanzelfsprekend is geworden, dat de vraag over jezelf niet meer vanzelf verschijnt. Dan gaat het niet meer om de keuze die je maakt, maar om wie er nog in die keuze aanwezig is.

De vraag is dus niet: kies ik altijd voor mezelf? Die vraag hoeft niet met ja beantwoord te worden. De vraag is eerder: ben ikzelf nog aanwezig in de keuzes die ik maak?

Wat ik hierover in mijn praktijk zie

Ik spreek regelmatig vrouwen die feilloos kunnen navertellen wat hun partner nodig heeft, waarom een collega deed wat ze deed, of wat hun kinderen die week dwarszit.

Vraag ik dan: en wat wilde jij eigenlijk deze week? Dan valt er soms een korte stilte.

Niet omdat het antwoord er niet is. Vaker omdat die vraag zichzelf simpelweg niet zo vaak stelt, ook niet door henzelf.

Dat is geen gebrek aan zelfkennis. Het is een aandacht die, misschien al heel lang, vooral naar buiten toe is gericht.

Wat kan helpen

Geen vijf stappen om voortaan beter te weten wat je wilt. Dat zou er weer een taak van maken, en daar gaat het niet om.

Wat wél kan helpen, is een kleine toevoeging aan een gewoonte die je waarschijnlijk al hebt: goed opletten wat een ander nodig heeft.

Voeg daar de volgende keer één vraag aan toe. Niet in plaats van de eerste, maar ernaast: wat heb ík eigenlijk nodig, om hierin ook zelf aanwezig te blijven?

Het antwoord hoeft niet meteen klaar te liggen. “Dat weet ik nog niet” is ook een antwoord en vaak al een teken dat de vraag weer een plekje krijgt.

Als je daar wat ruimte voor wilt maken: ik maakte de gratis mini-hypnomeditatie “Als je weer wilt voelen” een paar minuten om te vertragen en je aandacht weer wat meer naar binnen te brengen, zonder dat er iets van je gevraagd wordt.

En als je liever eerst wilt luisteren: in mijn podcastaflevering (nummer 96) “Waarom nee zeggen zo moeilijk kan zijn als je gewend bent om je aan te passen” ga ik dieper in op het verschil tussen afstemmen op een ander en jezelf daarin onderweg kwijtraken.