Je hebt er de hele week naar uitgekeken. Zaterdagochtend, geen wekker, geen plannen. Je wilde precies dit: lang liggen, een beetje praten, niets hoeven.
Hij draait zich naar je toe en vraagt of je goed geslapen hebt. Zijn hand ligt op je heup. Het is rustig, het is lief, het is wat je wilde.
En dan hoor je jezelf zeggen dat de planten water nodig hebben. Je zit al rechtop. Je voeten staan op de koude vloer.
Een paar minuten later sta je op het balkon met een gieter in je hand en vraag je je af wat er net gebeurde.
Misschien speelt het bij jou niet in een slaapkamer. Misschien gebeurt het met een vriendin die langer wil praten dan je had verwacht, of in een gesprek dat ineens persoonlijk wordt. Het patroon is hetzelfde: je verlangt naar contact, en zodra het er is, ga je er een stukje vanaf.
In dit artikel zoek ik niet meteen naar dé verklaring. Er zijn meerdere mogelijke lagen, en niet alle vragen om een oplossing.
Nabijheid kan fijn zijn en toch kwetsbaar voelen
Als je alleen bent, bepaal jij alles. Het tempo, het onderwerp, wat een ander van je ziet. Niemand kan je verkeerd begrijpen of teleurstellen, want niemand is er.
Iemand dichtbij laten komen betekent dat die persoon invloed krijgt op hoe jij je voelt. Hij ziet hoe je ’s ochtends bent. Hij kan iets zeggen dat raakt. Hij kan ook weggaan. Hoe fijn het ook is, het is niet zonder risico, en een deel van jou weet dat.
Alleen zijn is dan niet per se prettiger. Het is vooral overzichtelijker.
Dat verklaart ook waarom juist de mooiste momenten soms het moeilijkst zijn. Hoe meer iets voor je betekent, hoe meer er op het spel staat.
Afstand als manier om met spanning om te gaan
Afstand nemen ziet er niet altijd uit als afstand. Het kan eruitzien als opruimen, plannen, een grap maken, doorvragen naar de ander of ineens heel moe zijn. Het kan een manier zijn om de spanning van een moment kleiner te maken, vaak zonder dat je dat zo hebt bedoeld.
Dat maakt het lastig om er grip op te krijgen. Je kiest het niet echt. Je merkt het pas als het al gebeurd is.
Wat mij in mijn praktijk opvalt, is hoe klein deze momenten vaak zijn. Een gieter, een opmerking over de planning, een blik op de klok. Vrouwen noemen het zelden afstand. Ze merken vooral dat ze ineens ergens anders zijn.
Waar dat vandaan komt, verschilt per vrouw. Soms is het onwennigheid met zoveel aandacht. Soms is het onzekerheid over wat de ander eigenlijk van je verwacht. Soms spelen eerdere ervaringen mee, in relaties of eerder in je leven. Maar dat laatste is een mogelijkheid, geen automatische verklaring. Niet elke terugtrekkende beweging heeft een verhaal uit het verleden achter zich.
Een grens of een reflex?
Niet iedere behoefte aan afstand is een blokkade. Soms is afstand precies wat je nodig hebt: je dag zat vol mensen, je bent moe, je wilt even bij jezelf zijn. Dat is een gezonde grens. Die hoeft niet onderzocht te worden alsof er iets mis is.
Het verschil zit vaak minder in wat je doet dan in hoe het voelt. Een grens kun je meestal benoemen. Je weet wat je nodig hebt, je voelt je er redelijk rustig bij, en als je de ruimte hebt gehad, kun je weer naar de ander toe.
Een reactie die je zelf niet goed begrijpt, gaat sneller dan je kunt nadenken. Je merkt het pas achteraf, vaak met verwarring of ergernis over jezelf. En het gebeurt opvallend vaak op momenten waarop je juist iets anders wilde.
Wat ik regelmatig zie, is dat vrouwen zichzelf bij deze vraag meteen onder druk zetten: is dit een grens, of ben ik gewoon bang? Alsof er één juist antwoord moet zijn. Ik kijk er liever zonder oordeel naar.
Soms is het een mengvorm. Dat is niet erg. Je hoeft het niet scherp te scheiden om er nieuwsgierig naar te kunnen zijn. De vraag is dan niet alleen waarom je afstand nam, maar ook wat je op dat moment nodig had.
Het speelt niet alleen met je partner
Veel vrouwen herkennen dit ook buiten hun liefdesrelatie. Bij een vriendin die je echt wil zien. In een groep waarin je iets persoonlijks zou kunnen delen. Bij een familielid dat te veel vraagt van je aandacht. Je bent hartelijk, betrokken, goed in luisteren, en ondertussen komt jezelf er nauwelijks in voor.
Mensen kennen je als iemand bij wie het altijd kan, en weten toch weinig over wat jij voelt. Dat is geen onwil. Het kan zijn dat je ergens hebt geleerd dat dichtbij komen iets kost. Of dat je zo gewend bent aan de rol van degene die zorgt, dat je daarin veilig bent: in die rol hoef je zelf niet gezien te worden. Gemakkelijk contact is dan soms een veilige afstand.
Wat mij daarin opvalt: de vrouwen die het best beschikbaar lijken voor anderen, zijn soms het minst beschikbaar voor zichzelf.
Wat je op dat moment nodig hebt
Een nuance die je misschien niet verwacht: het gaat niet altijd om dichterbij komen. Soms gaat het om dosering. Sommige vrouwen kunnen nabijheid goed aan in kleine porties, een korte omhelzing, een kort gesprek, en dan even ademruimte. Als je jezelf dat toestaat, hoeft afstand niet meer de enige uitweg te zijn.
En soms is jouw reactie ook gewoon informatie over de situatie. Als iemand te snel gaat, of niet echt luistert wanneer je iets kwetsbaars deelt, is terugdeinzen geen blokkade maar een passend signaal. Dan is de vraag niet wat er mis is met jou.
Hoe ik hiermee werk in een Feel sessie
Veel vrouwen die bij mij komen, hebben hier al lang over nagedacht. Ze kunnen vaak goed benoemen wat er gebeurt. Wat lastiger is, is onderzoeken wat er op zo’n moment in hen gebeurt, terwijl het gebeurt.
Stel je voor hoe zo’n sessie eruitziet. Je hoeft niets voor te bereiden. Een Feel sessie duurt ongeveer 2,5 uur en staat op zichzelf. We beginnen met jouw verhaal, in jouw tempo. Ik luister naar wat je meemaakt, waar je tegenaan loopt en wat je ervan wilt begrijpen.
Daarna maken we je binnenwereldkaart. Daarop zetten we wat er in je leeft: de reacties die je herkent, de gevoelens eronder, de manieren waarop je jezelf beschermt en de mensen die voor je tellen. Het helpt om te zien wat anders in je hoofd door elkaar loopt.
Vanuit die kaart werk ik met hypnotherapie. Ik begeleid je met mijn stem naar een rustige staat van aandacht, waarin je meer kunt merken van wat er in je leeft. Je blijft zelf aanwezig en je kunt altijd aangeven wat je nodig hebt. Je kijkt dan niet vanaf een afstand naar je reactie; je ervaart wat er op dat moment gebeurt.
Wanneer het past, werk ik met een hypnotische familieopstelling. Daarin krijgen belangrijke mensen uit je leven een plek, uit je huidige relaties en uit eerdere relaties: een partner, een eerdere partner, een ouder of iemand van vroeger. Zo kun je onderzoeken hoe jij je tot hen verhoudt, wat je dichterbij laat komen, wat je op afstand houdt en welke patronen daarin kunnen meespelen.
We graven niet eindeloos in het verleden. We werken met wat zich nu laat zien. Je hoeft vooraf niets te kunnen verklaren; ik volg wat er gebeurt.
We onderzoeken waar je afstand nodig hebt en waar eigenlijk niet, wat je beschermt wanneer iemand dichterbij komt en wat je nodig hebt om te kunnen blijven. Wat zich laat zien, verschilt per vrouw. Soms merk je iets op wat je eerder nauwelijks voelde. Soms ontstaat er ruimte om een situatie vanuit een ander perspectief te ervaren. Zo kan het verder gaan dan praten of analyseren: je kijkt niet alleen naar je reactie, je ervaart ook wat er op dat moment in je gebeurt.
Een Feel-sessie als eerste stap
Merk je dat je telkens tegen dezelfde reactie aanloopt, in je relatie, in vriendschappen of in het contact met jezelf? Dan kan een Feel-sessie een passende eerste stap zijn.
Je hoeft niet te weten wat je zoekt. Je hoeft ook niet eerst helemaal vastgelopen te zijn. De Feel-sessie is een volwaardige sessie op zichzelf, geen intake en geen verplichting om daarna verder te gaan.
Wil je kijken of het bij je past? Meer informatie en de mogelijkheid om een afspraak te maken vind je via LINK NAAR FEEL-SESSIE. Je bent welkom.


0 reacties