Waarom voelt iemand dichtbij laten komen soms ingewikkelder dan alleen zijn?

door | nov 15, 2026

INSPIRATIE

Waarom voelt iemand dichtbij laten komen soms ingewikkelder dan alleen zijn?

Je hebt er de hele week naar uitgekeken. Zaterdagochtend, geen wekker, geen plannen. Je wilde precies dit: lang liggen, een beetje praten, niets hoeven.

Hij draait zich naar je toe en vraagt of je goed geslapen hebt. Zijn hand ligt op je heup. Het is rustig, het is lief, het is wat je wilde.

En dan hoor je jezelf zeggen dat de planten water nodig hebben. Je zit al rechtop. Je voeten staan op de koude vloer.

Een paar minuten later sta je op het balkon met een gieter in je hand en vraag je je af wat er net gebeurde.

Misschien speelt het bij jou niet in een slaapkamer. Misschien gebeurt het met een vriendin die langer wil praten dan je had verwacht, of in een gesprek dat ineens persoonlijk wordt. Het patroon is hetzelfde: je verlangt naar contact, en zodra het er is, ga je er een stukje vanaf.

In dit artikel zoek ik niet meteen naar dé verklaring. Er zijn meerdere mogelijke lagen, en niet alle vragen om een oplossing.

Nabijheid kan fijn zijn en toch kwetsbaar voelen

Als je alleen bent, bepaal jij alles. Het tempo, het onderwerp, wat een ander van je ziet. Niemand kan je verkeerd begrijpen of teleurstellen, want niemand is er.

Iemand dichtbij laten komen betekent dat die persoon invloed krijgt op hoe jij je voelt. Hij ziet hoe je ’s ochtends bent. Hij kan iets zeggen dat raakt. Hij kan ook weggaan. Hoe fijn het ook is, het is niet zonder risico, en een deel van jou weet dat.

Alleen zijn is dan niet per se prettiger. Het is vooral overzichtelijker.

Dat verklaart ook waarom juist de mooiste momenten soms het moeilijkst zijn. Hoe meer iets voor je betekent, hoe meer er op het spel staat.

Afstand als manier om met spanning om te gaan

Afstand nemen ziet er niet altijd uit als afstand. Het kan eruitzien als opruimen, plannen, een grap maken, doorvragen naar de ander of ineens heel moe zijn. Het kan een manier zijn om de spanning van een moment kleiner te maken, vaak zonder dat je dat zo hebt bedoeld.

Dat maakt het lastig om er grip op te krijgen. Je kiest het niet echt. Je merkt het pas als het al gebeurd is.

Wat mij in mijn praktijk opvalt, is hoe klein deze momenten vaak zijn. Een gieter, een opmerking over de planning, een blik op de klok. Vrouwen noemen het zelden afstand. Ze merken vooral dat ze ineens ergens anders zijn.

Waar dat vandaan komt, verschilt per vrouw. Soms is het onwennigheid met zoveel aandacht. Soms is het onzekerheid over wat de ander eigenlijk van je verwacht. Soms spelen eerdere ervaringen mee, in relaties of eerder in je leven. Maar dat laatste is een mogelijkheid, geen automatische verklaring. Niet elke terugtrekkende beweging heeft een verhaal uit het verleden achter zich.

Een grens of een reflex?

Niet iedere behoefte aan afstand is een blokkade. Soms is afstand precies wat je nodig hebt: je dag zat vol mensen, je bent moe, je wilt even bij jezelf zijn. Dat is een gezonde grens. Die hoeft niet onderzocht te worden alsof er iets mis is.

Het verschil zit vaak minder in wat je doet dan in hoe het voelt. Een grens kun je meestal benoemen. Je weet wat je nodig hebt, je voelt je er redelijk rustig bij, en als je de ruimte hebt gehad, kun je weer naar de ander toe.

Een reactie die je zelf niet goed begrijpt, gaat sneller dan je kunt nadenken. Je merkt het pas achteraf, vaak met verwarring of ergernis over jezelf. En het gebeurt opvallend vaak op momenten waarop je juist iets anders wilde.

Wat ik regelmatig zie, is dat vrouwen zichzelf bij deze vraag meteen onder druk zetten: is dit een grens, of ben ik gewoon bang? Alsof er één juist antwoord moet zijn. Ik kijk er liever zonder oordeel naar.

Soms is het een mengvorm. Dat is niet erg. Je hoeft het niet scherp te scheiden om er nieuwsgierig naar te kunnen zijn. De vraag is dan niet alleen waarom je afstand nam, maar ook wat je op dat moment nodig had.

Het speelt niet alleen met je partner

Veel vrouwen herkennen dit ook buiten hun liefdesrelatie. Bij een vriendin die je echt wil zien. In een groep waarin je iets persoonlijks zou kunnen delen. Bij een familielid dat te veel vraagt van je aandacht. Je bent hartelijk, betrokken, goed in luisteren, en ondertussen komt jezelf er nauwelijks in voor.

Mensen kennen je als iemand bij wie het altijd kan, en weten toch weinig over wat jij voelt. Dat is geen onwil. Het kan zijn dat je ergens hebt geleerd dat dichtbij komen iets kost. Of dat je zo gewend bent aan de rol van degene die zorgt, dat je daarin veilig bent: in die rol hoef je zelf niet gezien te worden. Gemakkelijk contact is dan soms een veilige afstand.

Wat mij daarin opvalt: de vrouwen die het best beschikbaar lijken voor anderen, zijn soms het minst beschikbaar voor zichzelf.

Wat je op dat moment nodig hebt

Een nuance die je misschien niet verwacht: het gaat niet altijd om dichterbij komen. Soms gaat het om dosering. Sommige vrouwen kunnen nabijheid goed aan in kleine porties, een korte omhelzing, een kort gesprek, en dan even ademruimte. Als je jezelf dat toestaat, hoeft afstand niet meer de enige uitweg te zijn.

En soms is jouw reactie ook gewoon informatie over de situatie. Als iemand te snel gaat, of niet echt luistert wanneer je iets kwetsbaars deelt, is terugdeinzen geen blokkade maar een passend signaal. Dan is de vraag niet wat er mis is met jou.

Hoe ik hiermee werk in een Feel sessie

Veel vrouwen die bij mij komen, hebben hier al lang over nagedacht. Ze kunnen vaak goed benoemen wat er gebeurt. Wat lastiger is, is onderzoeken wat er op zo’n moment in hen gebeurt, terwijl het gebeurt.

Stel je voor hoe zo’n sessie eruitziet. Je hoeft niets voor te bereiden. Een Feel sessie duurt ongeveer 2,5 uur en staat op zichzelf. We beginnen met jouw verhaal, in jouw tempo. Ik luister naar wat je meemaakt, waar je tegenaan loopt en wat je ervan wilt begrijpen.

Daarna maken we je binnenwereldkaart. Daarop zetten we wat er in je leeft: de reacties die je herkent, de gevoelens eronder, de manieren waarop je jezelf beschermt en de mensen die voor je tellen. Het helpt om te zien wat anders in je hoofd door elkaar loopt.

Vanuit die kaart werk ik met hypnotherapie. Ik begeleid je met mijn stem naar een rustige staat van aandacht, waarin je meer kunt merken van wat er in je leeft. Je blijft zelf aanwezig en je kunt altijd aangeven wat je nodig hebt. Je kijkt dan niet vanaf een afstand naar je reactie; je ervaart wat er op dat moment gebeurt.

Wanneer het past, werk ik met een hypnotische familieopstelling. Daarin krijgen belangrijke mensen uit je leven een plek, uit je huidige relaties en uit eerdere relaties: een partner, een eerdere partner, een ouder of iemand van vroeger. Zo kun je onderzoeken hoe jij je tot hen verhoudt, wat je dichterbij laat komen, wat je op afstand houdt en welke patronen daarin kunnen meespelen.

We graven niet eindeloos in het verleden. We werken met wat zich nu laat zien. Je hoeft vooraf niets te kunnen verklaren; ik volg wat er gebeurt.

We onderzoeken waar je afstand nodig hebt en waar eigenlijk niet, wat je beschermt wanneer iemand dichterbij komt en wat je nodig hebt om te kunnen blijven. Wat zich laat zien, verschilt per vrouw. Soms merk je iets op wat je eerder nauwelijks voelde. Soms ontstaat er ruimte om een situatie vanuit een ander perspectief te ervaren. Zo kan het verder gaan dan praten of analyseren: je kijkt niet alleen naar je reactie, je ervaart ook wat er op dat moment in je gebeurt.

Een Feel-sessie als eerste stap

Merk je dat je telkens tegen dezelfde reactie aanloopt, in je relatie, in vriendschappen of in het contact met jezelf? Dan kan een Feel-sessie een passende eerste stap zijn.

Je hoeft niet te weten wat je zoekt. Je hoeft ook niet eerst helemaal vastgelopen te zijn. De Feel-sessie is een volwaardige sessie op zichzelf, geen intake en geen verplichting om daarna verder te gaan.

Wil je kijken of het bij je past? Meer informatie en de mogelijkheid om een afspraak te maken vind je via LINK NAAR FEEL-SESSIE. Je bent welkom.

Veelgestelde vragen

Hoe weet ik of ik afstand neem omdat ik dat echt wil, of omdat nabijheid spanning oproept?
Je weet het niet altijd meteen, en dat hoeft ook niet. Je kunt het wel onderzoeken met een kleine proef. Zeg de volgende keer hardop wat je nodig hebt: “Ik wil graag bij je zijn, maar ik heb eerst tien minuten voor mezelf.” Kijk daarna wat er gebeurt. Neemt de behoefte aan afstand af, dan zegt dat iets over wat je op dat moment nodig had. Blijft het gevoel dat je weg wilt, dan zegt ook dat iets. Maar één proef bewijst niet waarom je eerder afstand nam; het geeft informatie, geen uitslag. Komt dezelfde reactie keer op keer terug op momenten die je juist fijn wilde laten zijn, dan is dat een aanleiding om er nieuwsgierig naar te worden.
Waarom kan ik bij sommige mensen gemakkelijk mezelf zijn en bij anderen niet?
Het is vaak niet de mate van houden van die het verschil maakt. Bij mensen die minder dicht bij je staan, is er minder te verliezen. Met een collega of een kennis speel je een duidelijke rol, en een rol geeft houvast. Bij belangrijke mensen kan nabijheid kwetsbaarder voelen, omdat er meer op het spel staat en je zichtbaarder bent. Maar juist bij hen kan het ook veiliger voelen: ze kennen je al, en je hoeft minder te spelen. Dat verschilt per relatie en per situatie. Ook voorspelbaarheid kan meespelen: bij iemand van wie je ongeveer weet hoe hij reageert, voel je je vaak vrijer dan bij iemand die je nog niet kunt inschatten, hoe lief diegene ook is.
Kan ik behoefte hebben aan intimiteit en tegelijkertijd niet aangeraakt willen worden?
Ja. Nabijheid heeft meer vormen dan aanraking: praten, samen zijn, naast elkaar iets doen, elkaar aankijken. Je kunt sterk verlangen naar het ene en weinig voelen voor het andere. Op een dag vol prikkels kan aanraking ook gewoon te veel zijn, zonder dat het iets zegt over je verlangen. Het wordt een ander gesprek wanneer aanraking steeds voelt als iets wat je moet geven of dat er iets van je verwacht wordt. Dan is de vraag niet hoe je het beter kunt doorstaan, maar wat er voor jou nodig is om je vrij te voelen.
Hoe onderzoek je tijdens een Feel-sessie wat er gebeurt wanneer iemand dichtbij komt?
We beginnen bij een concreet moment dat jij herkent, zoals de ochtend uit dit artikel. Eerst in woorden: wat gebeurde er, wat deed je, wat dacht je. Daarna kijken we, met hypnotherapie, naar wat er op dat moment in jou leeft, zoals gevoelens, beelden of een behoefte die je eerder niet opmerkte. Met een hypnotische familieopstelling kan het daarna gaan over hoe jij je verhoudt tot belangrijke mensen uit je huidige en eerdere relaties. Het tempo bepaal jij, en je kunt altijd aangeven wat te veel is. We volgen wat zich laat zien.

Als je maar één ding meeneemt: afstand is informatie, geen oordeel. Misschien is de belangrijkste vraag niet waarom je steeds afstand neemt, maar wat er nodig is om dichtbij te kunnen blijven zonder jezelf kwijt te raken.

Misschien vind je dit ook fijn

0 reacties

Een reactie versturen

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *