Je ligt dicht tegen iemand aan. Er gebeurt iets fijns. En toch merk je, ergens onderweg: ik ben er niet helemaal bij.

Niet omdat je het niet wilde. Niet omdat er iets misging. Gewoon een soort afwezigheid die zich meldt, terwijl er verder niets aan de hand lijkt.

Herken je dat? Dan ben je niet de enige.

Ja zeggen is niet hetzelfde als jezelf blijven voelen

Een ja uitspreken is één onderdeel van wat er op zo’n moment gebeurt. Tegelijk kun je ook blijven opmerken wat je zelf voelt terwijl iets zich ontwikkelt.

Die twee kunnen heel goed samenvallen. En soms merk je pas achteraf dat jijzelf ergens onderweg minder aanwezig raakte, zonder dat er op dat moment iets duidelijk fout voelde.

Dat is geen teken dat je ja niet klopte. Het is eerder een teken dat er, naast wat je uitspreekt, nog een andere laag meespeelt: wat er in je lichaam gebeurt terwijl je het zegt.

Waarom je lichaam soms een andere route neemt dan je hoofd

Je hoofd kan volledig overtuigd zijn: dit is fijn, dit wil ik, hier is niets mis mee. En toch kan je lichaam ondertussen iets anders doen, een beetje aanspannen, iets minder voelen, met je gedachten afdwalen.

Dat hoeft niets te zeggen over jouw partner, jouw relatie, of over wat er ooit is gebeurd. Soms merk je spanning, minder gevoel of afdwalende aandacht zonder meteen te weten waarom. Dat hoeft ook niet direct verklaard te worden.

Het is geen orakel dat je precies vertelt wat er aan de hand is. Soms is wat je voelt helder. Soms is het verwarrend, of zelfs tegenstrijdig. En soms heb je gewoon wat tijd nodig om te merken wat er in je gebeurt.

Verlangen hoeft niet vooraf al klaar te liggen

Een gedachte die het vaak lastiger maakt: het idee dat zin er eerst moet zijn, voordat aanraking of nabijheid “mag” beginnen.

Verlangen werkt niet altijd zo. Het kan ook ontstaan nadat prettige aanraking of nabijheid al is begonnen. Dat betekent dat “ik had vooraf nog geen zin” niet hetzelfde is als “ik ging over mijn grens”.

Het verschil zit niet in hoe iets begint. Het zit in wat er onderweg gebeurt en of jij daar zelf nog bij aanwezig bent. Begin je zonder veel te voelen en merk je gaandeweg dat er iets opent, dan is dat iets heel anders dan blijven wachten tot er iets gebeurt, terwijl je zelf ondertussen steeds verder wegraakt.

Wat ik hierover in mijn praktijk zie

Ik spreek regelmatig vrouwen die zich achteraf afvragen: maar ik heb toch zelf ja gezegd?

Dan vraag ik meestal niet of dat wel een “echte” ja was. Ik vraag liever: wat gebeurde er in jou, terwijl je het zei? Wanneer merkte je dat je iets minder aanwezig werd? Wat had je op dat moment misschien nodig gehad?

Niet om achteraf te bepalen dat haar ja ongeldig was. Puur uit nieuwsgierigheid naar wat er speelde. Dat gesprek gaat nooit over schuld, niet naar haar, en niet naar haar partner. Het gaat over ruimte maken om te merken wat er eigenlijk gebeurt.

Wat kan helpen

Geen tipslijst, en al helemaal geen opdracht om jezelf tijdens intimiteit voortdurend te controleren. Dat zou het tegenovergestelde bereiken van waar het om gaat: meer aanwezig zijn, niet meer op jezelf letten.

Eén kleine verschuiving kan wel helpen. In plaats van jezelf meteen de grote vraag te stellen — wil ik dit wel of niet — mag je een kleinere, eerlijkere vraag stellen: wat merk ik nu?

Dat hoeft niet meteen uitgesproken te worden. De eerste stap is gewoon: merken. De rest, dichterbij komen, hetzelfde blijven, langzamer, of even stoppen, mag daarna komen.

Als je daar wat ruimte voor wilt maken: ik maakte de gratis hypnomeditatie “Als je weer wilt voelen” 20 minuten om te vertragen en je aandacht weer wat meer naar binnen te brengen, zonder dat er iets van je gevraagd wordt.

En als je liever eerst wilt luisteren: in podcastaflevering 97 ga ik dieper in op het verschil tussen ja zeggen en jezelf werkelijk voelen in wat je wilt.