Ze heeft eindelijk een avond voor zichzelf.

Niemand vraagt iets. Er hoeft niets.

Ze loopt een bad vol, stapt erin, sluit haar ogen.

En binnen een paar minuten ligt ze daar alweer, in gedachten, haar hele ochtend van morgen te plannen.

Geen bewuste keuze. Het gebeurt gewoon.

Ze merkt het pas als ze uit bad stapt: dit voelde niet als rust. Dit voelde als een avond die ze eigenlijk niet helemaal had gehad.

En vlak daarna iets wat er nog vreemder uitziet: een soort schuldgevoel. Alsof ze iets verkeerd heeft gedaan door zich even niets van morgen aan te trekken.

Misschien ken je dat gevoel. Tijd hebben voor jezelf, en toch niet helemaal aanwezig zijn. En je daar dan ook nog een beetje schuldig over voelen, terwijl er niemand is die daar iets van zegt.

Tijd vrijmaken is de buitenkant

Je kunt een avond blokkeren. Een afspraak afzeggen. Eerder stoppen met werken.

Daarmee is de praktische ruimte er.

Maar dat betekent nog niet automatisch dat je die ruimte ook echt inneemt.

Tijd hebben en jezelf tijd toestaan zijn twee verschillende dingen. Het eerste regel je in je agenda. Het tweede gebeurt vanbinnen en dat komt niet altijd vanzelf mee met het eerste.

Nuttig zijn kan heel vanzelfsprekend zijn geworden

Voor veel vrouwen is zorgen, regelen, beschikbaar zijn of vooruitdenken allang geen bewuste beslissing meer.

Het is gewoon hoe ze door hun dag bewegen.

Daardoor kan niets doen onverwacht ongemakkelijk voelen. Niet omdat je jezelf expres bezighoudt. Meer omdat stilzitten een beweging is die je gewoonweg niet meer gewend bent.

Wat ik hierover in mijn praktijk hoor

Ik hoor geregeld iets in de trant van: “Als ik iets voor mezelf doe, zit ik ondertussen alweer te bedenken wat ik daarna voor de rest moet regelen.”

Niet gezegd als klacht. Meer als constatering. Alsof het gewoon zo hoort te gaan.

En voor het gevoel klopt dat ook. Het voelt vertrouwd. Het voelt zelfs verantwoordelijk.

Maar het betekent niet dat ze zichzelf daarmee expres tekortdoet.

Schuldgevoel betekent niet automatisch dat je iets verkeerd doet

Als je gewend bent rekening te houden met anderen, kan kiezen voor jezelf in het begin ongemakkelijk voelen.

Dat ongemak is dan al snel reden om te denken: blijkbaar hoor ik dit niet te doen.

Maar dat is niet wat het betekent.

Soms zegt dat ongemak vooral iets over hoe ongewoon het voor je is om jezelf óók ruimte te geven.

Het is in ieder geval geen automatisch bewijs dat je iets verkeerd doet.

Een schuldgevoel is geen bewijs. Het is een reactie op iets nieuws.

Ruimte voor jezelf hoeft niet productief te zijn

Ook tijd voor jezelf kan ongemerkt weer iets worden dat moet lukken.

Rustiger worden. Beter opladen. Met meer energie verder kunnen.

Maar je hoeft na een uur niet rustiger, beter of productiever te zijn om dat uur te mogen hebben.

Het hoeft nergens toe te leiden. Het mag gewoon een uur zijn.

Een eerste kleine beweging

Geen stappenplan. Geen vijf tips.

Eén kleine uitnodiging: de volgende keer dat er ruimte ontstaat, merk eens op hoe snel je hoofd daar een bestemming voor zoekt.

Niet meteen corrigeren. Eerst alleen merken.

Dat is al een beweging op zich.

Als je dat merken makkelijker wilt maken: ik maakte een gratis mini-hypnomeditatie, “Als je weer wilt voelen”, om precies dat te oefenen, een paar minuten waarin er niets van je gevraagd wordt.

En als je liever eerst wilt luisteren: in podcast aflevering 94 vertel ik meer over waarom ruimte voor jezelf niet in je agenda begint.