Je vriendin belt op een zondagmiddag. Of je haar volgende week kunt helpen verhuizen.

Nog voor de vraag helemaal is uitgesproken, hoor je jezelf al zeggen: “Ja, tuurlijk, geen probleem.”

Pas als je hebt opgehangen, merk je het. Die week had je eigenlijk voor jezelf gereserveerd.

Zulke momenten lijken klein. Een gunst, een belofte, een “ja hoor” dat er zomaar uitrolt. Maar ze roepen vaak een grotere vraag op: waarom zeg ik eigenlijk zo snel ja, ook wanneer ik het niet per se wil?

Het gaat niet om willen of niet willen

Veel vrouwen denken dat er iets mis is met wat ze willen. Alsof ze niet goed genoeg zouden weten wat wel of niet bij hen past.

Vaak ligt het net iets anders.

Het antwoord kan er al zijn, nog vóórdat jij zelf bewust hebt kunnen opmerken wat je eigenlijk wilt of voelt. Je geeft antwoord en pas daarna, soms seconden later, soms pas die avond, komt de vraag: wilde ik dit eigenlijk wel?

Dat is een andere volgorde dan je zou verwachten. Normaal gesproken denk je eerst te voelen wat je wilt, en dan pas antwoord te geven. Bij een razendsnel ja lijkt die volgorde soms omgedraaid.

Wat er tussen de vraag en je antwoord gebeurt of juist niet

Tussen het horen van een vraag en het geven van een antwoord zit eigenlijk best wat. Ook al voelt dat in het moment zelf niet zo.

Voelen, erkennen en uitspreken zijn drie verschillende momenten. Vaak wordt aangenomen dat het één automatisch proces is: je voelt iets, dus je zegt het. Maar tussen dat voelen en dat uitspreken kan van alles gebeuren.

Bij een razendsnel ja lijkt dat tussenmoment er soms bijna niet te zijn. Niet omdat je niet zou kúnnen voelen. Maar omdat je antwoord er soms al is, voordat je zelf de kans hebt gehad om bewust op te merken wat er in je omging.

Waarom je dit soms pas achteraf merkt

Dat je dit soms pas later merkt, onderweg naar huis, die avond op de bank, de volgende ochtend, zegt niets over hoe goed je in staat bent om te voelen. Het zegt iets over de snelheid waarmee het antwoord er al was.

Sommige vrouwen merken het bijna meteen. Bij anderen komt het pas veel later binnen. Allebei is normaal. Er is geen vaste tijd waarop dit “hoort” te gebeuren, en het betekent niet dat elk snel ja stiekem een nee was.

Wat ik hierover in mijn praktijk zie

In mijn praktijk hoor ik vrouwen dit weleens zeggen: “Ik had makkelijk nee kunnen zeggen, waarom deed ik dat niet?” Alsof nee zeggen vooral een kwestie van moed is.

Vaak is dat het niet. Vaak was er simpelweg nog geen moment geweest waarop zij zelf bewust hadden kunnen opmerken wat ze eigenlijk wilden, laat staan dat nee zeggen op dat moment al als optie voelde.

Dan kijk ik liever niet meteen naar het antwoord. Ik vraag liever: wanneer merkte je voor het eerst dat er iets speelde?

Er is niets automatisch mis met een snel ja

Niet ieder snel ja is een probleem, en niet ieder snel ja is eigenlijk een verkapte nee. Soms wil je iets oprecht, en is je snelle ja precies wat het lijkt: enthousiasme, iemand blij willen maken, iets doen dat je weinig kost.

Het wordt anders wanneer je merkt dat je zelf steeds vaker ontbreekt in je eigen antwoorden. Wanneer het patroon is: eerst ja, en dan pas, soms uren later, de vraag of dat ja wel echt van jou kwam.

Wat kan helpen

Je hoeft niet vanaf morgen vaker nee te zeggen. Dat zou een nieuwe taak worden, en daar gaat dit niet om.

Wat wél kan helpen, is iets veel kleiners: merken hoe snel je antwoord komt. Niet om het meteen te veranderen. Alleen om het op te merken.

Bij sommige vrouwen ontstaat daar vanzelf iets uit. Bij anderen blijft het voorlopig bij merken en dat is ook genoeg.

Als je hier verder in wilt luisteren: in mijn podcastaflevering “Waarom je vaak pas achteraf voelt dat iets over je grens ging” ga ik dieper in op wat er precies gebeurt tussen een vraag en je antwoord, en waarom dat besef soms pas later komt.

Wil je liever een klein duwtje voelen dan erover lezen? Ik maakte een gratis mini-hypnomeditatie, “Als je weer wilt voelen”, om weer wat meer contact te maken met wat er in je omgaat, zonder dat er iets van je gevraagd wordt.